Posts filed under 'Internet'
Magandang araw po sa inyong lahat.
Unti-unti na po akong nakakabalik sa aking pagba blog. Malapit ng matapos ang mga bagay bagay na kailangan kung ilagay sa aking bagong makina.
Na mi-miss ko na nga po ang regular blogging routine ko simula noong bumigay ang dati kong PC. Akala ko kasi meron pang pag-asa na maayos ito pero wala na. Ito pala ang problema pag branded ang binili mong PC, mahirap hanapin ang pyesa kasi hindi sya available sa mga ordinayong tindahan. Kailangan pa doon mismo sa manufacturer pero kadalasan pag lumang model na di na rin supported at wala na talagang pyesa.
Nakakatawa ang nangyari. Pinabilis ko ang pagka dedo ng luma kong pc. Parang nasilya elektrika ito. Sabi kasi noong gumawa baka isa daw sa dahilan ay mahina ang dumadaloy na koryente. Kaya ang ginawa ko, pinalitan ko ang power voltage mula sa 220 to 110 volts at inilipat ko sa solong saksakan na 110 volts. Sa kasamaang palad nandoon pa rin yong problema. Kaya naisipan ko ibalik na lang sa dating saksakan na 220 volts.
Noong ibinalik ko na sa 220, inuna kung isaksak yong sa monitor pero nagkamali ako. Ang akala ko ang hawak hawak kung cable ay sa monitor. Yon pala ay sa CPU ito, na nakalagay pa sa 110 volts at hindi ko pa naiibalik sa 220 volts.. Kaya hayun, nakoryente ng sobra. Bumigay ang power supply.
At iyon na ang katapusan ng aking IBM NetVista Destop pc, death sentence through electrocution by the stupid boss. ha ha ha.
Ang akala nga naman, maraming kapahamakan
August 13th, 2006
Ngayon lang ulit ako makapag blag ng normal. Tulad ng nsabi ko sa singit kung post sa ibaba, na-r.i.p na ang antigo at loya friend kung IBM pc.
Kanina, habang walang ginagawa sa opisina, napadaan ako sa bahay ni melai. Sa dulo ng posta nyang isang araw sa kalye, siya po ay namamaalam:
.. at pansamantalang ako’y magpapa-alam na muna sa mga kaibigang blagista at mga bisita na walang sawang pumupunta dito galing sa mga search engine..pasensiya na at wala kayong makuhang makakatulong para sa mga researches ninyo. Ito ang panahon ng pamamahinga mula sa pagbablag. MARAMING SALAMAT SA LAHAT! HANGGANG SA MULI!
Sa unang pagbasa mo sa istoryang ito, parang simple lang sya pero kung iyong pag-iisipan ang mga pangyayari sa bida ng istorya, malalim ang kahulugan nito. Lalong magiging relevant ito kung iuugnay mo ito sa mga PINAGDADAANAN natin sa ating buhay.
Kaya nga habang binabasa ko ang kwento, nagkaroon ng ilaw ang utak ko. Kaya, naisipan kung isa-isang himayin ang nakasulat sa istorya at ito ang kinalabasan.
Totoo nga na ang buhay natin sa mundo ay isang mahabang paglalakbay. Paglalakbay na punong puno ng kulay. Dumarating ang mga pagkakataon na ito ay mahirap, minsan magaan, masaya o di kaya naman malungkot. Sa paglipas ng panahon sari-saring karanasan ang ating pagdadaanan at sa bawat kumpay ng ating mga kamay at paa, sa bawat pag hinga at pagkilos, lahat ng ito ay may kabuluhan at may aral na matututunan.
Maraming sitwasyon ang hindi kanais nais, pero marami sa atin ang malakas ang loob na harapin kung ano man ito. Di tayo sumusuko sa halip gumagawa tayo ng kung ano anong paraan para makaalis sa sitwasyong di kanais-nais:
Pinara ko ang sasakyan at nagkunwari na may naiwan sa aking pinanggalingan. Iniisip ko, kailangan akong makahanap ng singkwenta sentimos, ayaw ko talagang magbayad ng kulang at baka mapahiya lang ako sa drayber at sa sinumang makasakay ko.
…Bahala na ang sabi ko…. mag one-two-three? napangiti ako sa sarili ko.
Sa mga pagkakataong challenging ang ating kinalalagyan, di natin maiwasan na ilimit lang ang ating pananaw sa iisang bagay - solusyon. At dito lahat natin itinutuon ang ating attention at lakasa na sa kadalasan ay nakakaligtaan na natin ang mga bagay na iba.
Habang naglalakad nakatungo ako, baka may mahagip ang mata ko ng isang singkwenta, o kaya mas malaki pa, pwedeng piso, limampiso. beinte….basta! Ang tanging laman lang ng aking isip ng mga panahon na iyon ay makahanap ng pangsakto sa pamasahe ko.
Lingon dito lingon doon, yuko, dampot, tayo hagis. Amputang buhay to oo!! Maniniwala ka bang may 20 mil akong hawak kanina? Pinambayad sa ospital ang disisais, may binili ako sa isang bookstore na libro, nagpadala ng sulat sa fedex at meron pang iba..hindi ko na maisip kung ano pa pinagkagastusan ko.
…dahil abala ako sa 50 sentimos na kulang sa pamasahe ko.
Hindi ko na namamalayan na nagsasalita na pala ako habang naglalakad. Tinitignan na ako ng mga tao.
Sa paghahanap din ng solusyon, maraming beses na nagagalit at napapamura tayo. Nag-iiba ang ating ugali. Maraming bagay na di natin ginagawa at sinasabi dati, ngayon nagagawa at nasasabi na natin.
“Putsa!†napapamura na ko, halos nakakalahati na yung nilalakad ko. Mababaliw na ata ako….kailangan ko ng singkwenta sentimos para makasakay na ako. Maya-maya ay may natalisod ang aking paa, sinipat-sipat ko ito dahil mukha siyang pera. Yumuko ako at pinulot yung nakita ko.
Poteks!! isang metal na hugis bilog lang pala. Tingga amputah!Siyet! tangna!tangna! ting ama talaga! Hindi ako nagmumura kahit na lumaki ako sa isang lugar na ang mura ay ginagawang almusal, pananghalian at hapunan ng mga kapitbahay. Hindi! nagmumura pala ako pero lagi na sa isip lang. At ngayon ang pinakamagandang panahon ng pagmumura dahil nangangapos na ang hininga ko sa malayong paglalakad gawa ng singkwenta sentimos na kulang sa pamasahe ko.
Malimit ang mga institusyon na ito ay may kinalaman sa sitwasyon at sa buhay natin.
Ang gobyerno na walang silbi.
Nadaanan ko na ang Manila City Hall, lipat ako sa kabila papuntang lawton, lakad takbo nakalimutan ko na ata ang singkwenta sentimos na kailangan ko. Malapit na ko! malapit na ko! Aaaahhhhhhh!!!!
Ang simbahan na takbuhan ng marami kapag tila wala ng pag-asa.
Hanggang sa ma-aninag ng ng mga mata ko ang Binondo Church.
Pumasok ako doon at umupo sa may likurang upuan. Hindi ako nagdasal. Hindi ako humiling ng singkwenta sentimos. Napapagod lang ako at ang upuan sa tabi ng bentilador sa may kisame ang magandang pagpahingahan ng napagal kong mga paa.
Pero, kung ano man ang ating pinagdadaanan, tayo ring mga tao ang talagang magdedesisiyon, kung itutuloy pa rin ang pakikibaka sa buhay o susuko na.
Hanggang sa napagpasiyahan kong lumabas at tuluyang ng umuwi. Bahala na ang sabi ko….
Lakad ako hanggang sa umabot sa sakayan ng Velasquez. Nagdadalawang isip pa ako kung sasakay o maglalakad na lang ulit. Nakaya ko nga ang mula Pedro Gil hanggang dito sa Divisoria e, hanggang Velasquez pa kaya na mas maikli ang byahe. Pero pagod na ko, pagod na pagod.
At sa bandang huli, napapagtagumpayan din ang buhay. Pag minsan mahirap din intindihin ang tunay na Big Brother doon sa itaas ano? Magaling ang timing nya sa pagpapadala ng tunay na tao na nakahandang tulungan ka. Di ko alam kung ito ang tinatawag na anghel na hulog ng langit o nagkakataon lang.
“Mang Jun!†biglang umaliwalas ang kanina’y pagod na pagod na mukha ko. “Mang Jun! Mang Jun! Kumusta po?†“Aba naman! namiss mo ako ineng ano?†sabi ni Mang Jun na nasa mukha ang katuwaan ng makita ako.
“Siyempre naman po, tagal na kayong hindi nagagawi sa bahay e!†ang sabi ko na nagpipigil maiyak. Pero tumatawa ako, tumatawa na naiiyak.
Si Mang Jun, ang dating service driver ng nanay ko sa pagtitinda ang anghel dela gwardya ko ngayong araw na ito.
Talaga nga naman. Mahirap talagang ipaliwanag ang buhay ng tao. Maraming paliko-liko, meron din na deretso ang takbo. Sari-saring bagay ang matutunan mo. Maraming emosyon ang iyong mararamdaman, galit, lungkot, tuwa, tagumpay, at kung ano ano pa?
At sa huli, kung di ka susuko, di ka natakot na gawin ang lahat na kaya mo na sa tingin mo ay posible no matter what, lahat ng bagay ay mapagtatagumpayan. Ang buhay natin parang epic movie, telenovela o kaya komiks at ikaw ang bida, live - mala reality show.
Ang masama lang, kung sa kalagitnaan ay bumigay ka. Siguro alam na ninyo ang kakahantungan.
August 8th, 2006
Naalala ko po noong nakaraan kung bakasyon, kausap ko po iyong isa kung ka tropa at napagkasunduan namin na magkita kami sa sa isang lugar sa may Pasay upang bisitahin ang isa pa naming katropa na matagal ng di namin nakikita. Di ko na po matandaan yong exksaktong lugar, medyo humina na ang aking memorya, dahil siguro sa kakablog. Pakiramdam ko blog addict na ako.Oo blog addict nga ako, ewan.
Anyhow, habang naghihintay ako, napaaga kasi dating ko, meron ako nakita na Internet Cafe. Sinipat-sipat ko at tila okey naman sya. Dahan dahan ako naglakad papunta sa Internet Cafe pero, noong malapit na ako sa pintuan, meron malaking karatula at nakapaskel, kulay pula pa ang letra.
BAWAL ANG ADDICT DITO!
Dahil di ko rin mapigilan ang urge ko na mag-internet at makabasa ng mga blogs, at para rin di ako mainip sa labas kakahintay sa makupad na kausap ko (baka nagbablog pa), sabi ko sa sarili ko, okay lang, di naman ako yan.
Kaya lakas loob akong pumasok, sabi ko sa counter “mag iinternet ako.” Medyo masama ang tingin sa akin, kasi naistorbo ko yata ang pag cha-chat nya. Tapos itinuro nya ako sa pc number 69. Medyo napangiti ako. Napansin nya ngiti ko kaya napangiti din sabay ang iling.
Langyang coincidence to, kagabi lang nag 69 ako, ngayon 69 na naman. OOOOOOPs, break muna! Liliwanagin ko lang baka kung ano na ang iniisip nyo sa 69. Hindi po ito yong 69 na katulad ng 88 ha. Ang 69 po ay term na ginagamit namin ng mga katropa ko sa tennis kasi ang oras o eskedyul po ng laro namin ay 6 pm to 9pm. Malinaw po ba?
Balik tayo sa kwento. Ang computer 69 po ay nasa bandang dulo, medyo malapit pero nakalihis ng konti sa may pasukan. Pag nakaupo ka dito, ikaw ay nakatalikod at nakaharap naman ng bahagya ang monitor sa may pasukan. Sana naintindihan ninyo kung saan at papaano ang pwesto nitong 69.
Kakasimula ko lang mag-open ng kinakainisan kung browser na IE ng biglang may nagsalita, May Addict!, May Addict!. Tapos yong tao sa counter, sumigaw, “Hoy Addict, Umalis ka nga dito, Di ba mo nabasa sa labas BAWAL ANG ADDICT DITO!”
Ngulat ako, dahil doon sa pwesto ko nakatingin. “Anak na baka naman, sabi nang di pwede ang ADDICT dito. Tinatakot mo mga customers dito!” sigaw ulit ng namamahala doon sa counter.
Nakatulala ako. Sabi ko, paano nila nalaman na addict ako. GANON NA BA KATINDI ANG PANG-AMOY NILA SA ISANG INTERNET AT BLOG ADDICT.
Biglang sumugod ang mama na nasa counter papunta sa lugar ko. Sabi ko naku, patay, ako nga yata ang pinagsasabihan. Tapos, nagsalita. “Bosing, di mo ba napansin yan. Nasa kabilang PC katapat nyo yung kumag na addict ng solvent.” Nilapitan ang pobre, medyo tenager na rugby boy na nakakubkub sa harap ng PC, at saka hinila papalabas ng mama. Ewan ko kung ano ang pinagtititripan doon. Siguro type lang magpalamig sa airconditioned room.
Medyo nahimasmasan ako. Akala ko ako na yong pinagsasabihan na may addict, may addict.
Tumahimik uli ang lugar. Tuloy tuloy na ang pag ba blog hopping ko. Hanggang sa tumawag na ang makupad kung kaibigan. “Pre dito na ako, saan ka na. Malamang nakababad ka na naman sa internet? Ang sabi ko, “OO kanina pa. halos isang oras na akong nag iinternet.” “TSK TSK grabe ka pre, alam mo naman may lakad tayo.” sabi ko “Baliw, dito ako sa internet cafe sa harapan mo. Ikaw ang makupad. Kanina pa ako naghihintay!”
Tapos na ako sa 69 kaya tumayo na ako. Habang nagbabayad ako sa counter, tinanong ko yong nagbabantay. “Brod, paano nakalusot yon. Kanina pa yata yon at mas nauna pa yata sa akin ah.”
“Bosing pasensya na, di ko napansin, kasi Addict ako sa internet eh.”
July 9th, 2006
Langya naman, itong mga nakaraang linggo, bago magkatapusan nang June at hangga ngayon, halos lahat ng nadaanan kung blogs, binabangit yong pelikula ng Taong Bakal, Superman Returns. Marami nagsasabi papanoorin nila, pinaonod na nila, maganda at kung ano ano pa.
Anak ng poteks, parang iniinggit ako. Bakit ka nyo? eh wala namang sinehan dito sa parte ng mundo na kinalalagyan ko. Bawal kasi. Kaya, papaano ko malalaman kung maayos o maganda nga ito kumpara doon sa napanood ko noon. Di ko malalaman hanggat wala pang piniratang kopya o dili kaya pag-uwi ko pa sa Pilinas.Poteks talaga!
Pero alam nyo, memorable ang pelikulang Superman sa akin lalo na yong theme song na Can You Read My Mind. Bakit kamo again? Paborito po ito ng eks-gf ko noong di pa ako sikat. Aba, grabe ang pagka-in-love ng dati kung gf sa musikang ito at pati sa akin sa loob ng labindalawang buwan. Pero paglipas ng isang taon, we broke up
Pakiramadam ko masyado na internalized at nag-sinked in sa katauhan ng girlfriend ko ang lyrics ng music na ito. Kaya nagsimula na syang magtanong.
Can you read my mind?
Do you know what it is you do to me?
Don’t know who you are.
Just a friend from another star.
Wala akong maisagot at di ko alam paano sagutin ang mga tanong na yon kasi di naman ako si Superman, si Singkit Man lang ako, ang taong singkit ang mata at hindi Taong Bakal. Kaya hayun, “See you around mr myepinoy. Hope we can still be friends”. Ang sabi ko, okay lang (pero sa isip ko good riddance — biro lang). Hope you find your Superman (ek ek ko, meron bang superman sa tunay na buhay?)
Lumipas ang mga araw, naging sikat ako, kasi nauso ang mga singkit. Ewan ko kung nakitype din sya sa mga singkit. Siguro naalala nya ako. At ngayon nga Superman Returns, baka o mas malamang maalala nya ako, ulit.
Here I am, like a kid at the school
Holding hands with a god or a fool
Will you look at me, quivering,
Like a little girl, shivering,
Hay buhay nga naman, parang life. Ano masasabi nyo mga ka tropa, has Superman Returns to you or not yet?
See English translation at myepinoy’s BLOG. T.Y.
July 7th, 2006